Hij heeft een wat gedrongen uiterlijk vind ik. Hij blijft meestal in de buurt van de vijver. Ze overwinteren op de bodem van een sloot. In dit geval van de vijver. Ik hoop, dat hij de reiger overleefd heeft. De derde foto is een jonge kikker in april door mijn vrouw gefotografeerd. 
Hij schijnt nogal vraatzuchtig te zijn. Hij eet voornamelijk insecten, larven, slakken en wormen.
Hij is wat later met de eierafzetting. (eind mei tot begin juni.) Eerst eten ze heel veel. De eieren worden afgezet in verschillende klonten.
Verspreiding: In Europa vanaf de Middellandse zee tot het zuidelijk puntje van Scandinavië. In Nederland is de populatie achteruit gegaan. 

De lichte aardslak Limacus flavus (Limax (limacus) flavus) was vanaf de foto met de verzameling niet te determineren. Daarom heb ik nog een exemplaar gezocht en op de foto gezet. Opvallend bij dit dier is de gelige kleur van het lichaam met de contrasterende blauw gekleurde voelsprieten. Je vindt ze vaak in de buurt van huizen. Bij mij vooral in de watermeterput. Voor het determineren wil ik Tello Neckheim en Arjan de Groot bedanken.

De tuinslakken of huisjesslakken vind ik minder agressief. Het grote huisje is van een segrijnslak (Cornu aspersum voorheen Helix aspersa). Ik zag alleen een leeg huisje, terwijl ik ze meestal overal tegenkom.(tussen potten, open haardhout enz.)  Misschien komt het door de droogte. De andere slakken heb ik tijdens de droogte helemaal stil tegen de stam van de pruimenboom zien zitten. Ze sluiten de opening van hun huisje net als in de winter met slijm af. Sommige soorten worden wel tien jaar oud.
De roze tuinslak (Cepaea nemoralis) heeft verschillende namen: gewone tuinslak, de zwartgerande tuinslak en de zwartliptuinslak De geel groene huisjesslak is een witgerande tuinslak (Cepaea hortensis). Hij wordt ook wel witliphuisjesslak genoemd. De huisjes kunnen ook een band hebben. Dat maakt het determineren lastig. Ik hoop, dat ik het goed heb.

Bestrijding. Voor de cactussen gebruik ik Escar-go. De slakken eten het op, trekken zich terug en gaan dood. Het is niet giftig en dus niet schadelijk voor andere dieren. Hosta's plant ik niet meer. Als ik slakken tegen kom op gevoelige planten, zet ik ze op de composthoop, daar mogen ze wel eten. 
Andere planten, die ik heb en die last hebben van slakken zijn Acanthus mollis, Eendagsbloem (Tradescantia) ( vooral tegen het eind van de bloeiperiode), Ligularia,  Zonnehoed (Echinacea) Voor deze planten hoef ik niet of een enkele keer te strooien. Planten zoals afrikaantjes zet ik niet meer in de tuin. Ik laat zoveel mogelijk de natuur zijn gang gaan. Dorre bladeren laten liggen of schelpen strooien helpt niet bij naaktslakken heb ik gemerkt.
Vijanden: lijsters, kevers, mollen, egels en muizen.

Er zijn ook vele kleine slakjes in de tuin, die je pas ziet als je tussen bladeren en stenen gaat zoeken. Van deze slakjes heb je geen last.

Deze slak heb ik in juni gefotografeerd. Ik weet niet hoe hij in de tuin is gekomen.
Want hij leeft in vochtige plekken. Bijvoorbeeld natte weiden en moerassen.
Dit is nog een jonge slak, want hij kan 2 cm groot worden. De naam barnsteen heeft hij te danken aan de kleur van het huisje en omdat het zo doorschijnend is. Het huisjes heeft 3 tot 4 windingen. De laatste is sterk verbreed.

Op het eind van de zomer hangt de tuin vol met webben. Van de webben van een kruisspin heb je het meeste last omdat vaak ze een grote afstand overspannen.
De vrouwtjes zijn het tweede jaar volwassen en zijn dan veel groter dan de mannetjes. Dat is tegen het eind van de zomer. Vandaar de vele webben. De paring is voor de mannetjes riskant, want ze kunnen daarna worden opgegeten.

Als het gaat vriezen gaan de volwassen spinnen dood.

De eitjes zitten in eicocons  en worden in herfst afgezet. Op deze manier overwinteren ze. De jonge spinnen, die in  het voorjaar uitkomen, verspreiden zich door zich aan een draadje door de wind te laten meevoeren. 

De naam hebben ze gekregen door het kruis op hun rug.

Lengte 11 - 18 mm.

 Dit is een algemene soort en is te herkennen aan een ingekeepte buitenrand van de voorvleugel.  In Nederland zijn er  177 soorten bekend. 
De larven komen voor in het water en maken van plantendelen en steentjes een kokertje, waar ze in kruipen. Het huisje is aan beide kanten open. aan de voorkant wordt hij elke keer vergroot. Ik kom ze heel vaak tegen in de vijver. Het kokertje verschilt per soort. Ze verpoppen zich in de koker. De pop zwemt naar het oppervlak. Daarna komt de imago te voorschijn.
De schietmot eet nauwelijks. De eitjes worden in een geleipakket aan een oeverplant bevestigd.

De lange naar voren uitstekende antennes zijn heel opvallend

    larve gaasvlieg

Arp Kruithof heeft heel wat onderzoek gedaan. Hij heeft de schorpioenvliegen hieronder voor me gedetermineerd. Dit is zijn commentaar.
Bedankt Arp

Twee foto's van Oscar twee jaar later. (mei 2009) Hij blijkt een oogafwijking te hebben en ziet heel weinig. Toch vindt hij het nog heerlijk in de tuin. 
Ook als hij een half jaar niet geweest is, weet hij nog goed de weg.
Hier zit hij op de brug over de vijver.
Als je de foto vergroot, zie je hem aan de kant van de vijver tussen de adderwortels zitten. Ze waren bijna in bloei.