Hij heeft een wat gedrongen uiterlijk vind ik. Hij blijft meestal in de buurt van de vijver. Ze overwinteren op de bodem van een sloot. In dit geval van de vijver. Ik hoop, dat hij de reiger overleefd heeft. De derde foto is een jonge kikker in april door mijn vrouw gefotografeerd. 
Hij schijnt nogal vraatzuchtig te zijn. Hij eet voornamelijk insecten, larven, slakken en wormen.
Hij is wat later met de eierafzetting. (eind mei tot begin juni.) Eerst eten ze heel veel. De eieren worden afgezet in verschillende klonten.
Verspreiding: In Europa vanaf de Middellandse zee tot het zuidelijk puntje van Scandinavië. In Nederland is de populatie achteruit gegaan. 

Maar wat doet die op een Nederlandse tuinsite? Mijn vrouw had foto's van onze kikkers in de vijver naar haar broer George gestuurd, die in Australië in de buurt van Cairns woont. Hij stuurde een foto van deze boomkikker terug, die hij genomen had in zijn tuin. Hij vond het wel wat voor m'n tuinsite. Tja...We waren zo trots op onze kikkers. Deze boomkikker kan wel 13 cm worden.
Hier heb ik enkele foto's van zijn tuin geplaatst. http://members.quicknet.nl/tj.de.graaf/Kuranda.htm
De boomkikker (Hyla arborea) is de enige soort, die in Nederland voorkomt. Niet bij ons in de buurt. Dat zeldzame beestje wordt maar 4 of 5 cm.

Onze bruine kikkers in 2013. Foto 17-4-2013.

De lichte aardslak Limacus flavus (Limax (limacus) flavus) was vanaf de foto met de verzameling niet te determineren. Daarom heb ik nog een exemplaar gezocht en op de foto gezet. Opvallend bij dit dier is de gelige kleur van het lichaam met de contrasterende blauw gekleurde voelsprieten. Je vindt ze vaak in de buurt van huizen. Bij mij vooral in de watermeterput. Voor het determineren wil ik Tello Neckheim en Arjan de Groot bedanken.

De tuinslakken of huisjesslakken vind ik minder agressief. Het grote huisje is van een segrijnslak (Cornu aspersum voorheen Helix aspersa). Ik zag alleen een leeg huisje, terwijl ik ze meestal overal tegenkom.(tussen potten, open haardhout enz.)  Misschien komt het door de droogte. De andere slakken heb ik tijdens de droogte helemaal stil tegen de stam van de pruimenboom zien zitten. Ze sluiten de opening van hun huisje net als in de winter met slijm af. Sommige soorten worden wel tien jaar oud.
De roze tuinslak (Cepaea nemoralis) heeft verschillende namen: gewone tuinslak, de zwartgerande tuinslak en de zwartliptuinslak De geel groene huisjesslak is een witgerande tuinslak (Cepaea hortensis). Hij wordt ook wel witliphuisjesslak genoemd. De huisjes kunnen ook een band hebben. Dat maakt het determineren lastig. Ik hoop, dat ik het goed heb.

Bestrijding. Voor de cactussen gebruik ik Escar-go. De slakken eten het op, trekken zich terug en gaan dood. Het is niet giftig en dus niet schadelijk voor andere dieren. Hosta's plant ik niet meer. Als ik slakken tegen kom op gevoelige planten, zet ik ze op de composthoop, daar mogen ze wel eten. 
Andere planten, die ik heb en die last hebben van slakken zijn Acanthus mollis, Eendagsbloem (Tradescantia) ( vooral tegen het eind van de bloeiperiode), Ligularia,  Zonnehoed (Echinacea) Voor deze planten hoef ik niet of een enkele keer te strooien. Planten zoals afrikaantjes zet ik niet meer in de tuin. Ik laat zoveel mogelijk de natuur zijn gang gaan. Dorre bladeren laten liggen of schelpen strooien helpt niet bij naaktslakken heb ik gemerkt.
Vijanden: lijsters, kevers, mollen, egels en muizen.

Deze slak heb ik in juni gefotografeerd. Ik weet niet hoe hij in de tuin is gekomen.
Want hij leeft in vochtige plekken. Bijvoorbeeld natte weiden en moerassen.
Dit is nog een jonge slak, want hij kan 2 cm groot worden. De naam barnsteen heeft hij te danken aan de kleur van het huisje en omdat het zo doorschijnend is. Het huisjes heeft 3 tot 4 windingen. De laatste is sterk verbreed.

Zoals je op de foto's ziet is er een duidelijk verschil tussen de mannetjes en de vrouwtjes van deze licht groene sprinkhaan. De vrouwtjes hebben een kleine naar boven gekrulde legbuis. De vleugels zijn ook klein.
Er op lijkende soorten zijn de zaagsprinkhaan (groter) en de oostelijke struiksprinkhaan (witte strepen langs de flanken)
Het geluid, dat ze maken, is te hoog voor het menselijk oor.

Mannetjes 10 - 13 millimeter, vrouwtjes 13- 18 mm.
In grote delen van Europa.
Juni - oktober.

Een licht groene sprinkhaan met een duidelijke lichtgele streep van kop tot het achtereind van het lichaam. De vleugels zijn heel klein. Vliegen doen ze dus niet. Je ziet ze ook niet springen.  Het mannetje heeft een draadachtige cerci. Het vrouwtje heeft een vrij lange sabelvormige legbuis.

Het is een Zuid-Europese soort, die hoogst waarschijnlijk samen met tuinplanten in Nederland terecht is gekomen. Ook kunnen ze meegelift zijn met vakantiegangers.
Hij leeft van kleine beestjes als bladluizen.

Mannetjes 11 - 13 mm, vrouwtjes 11 - 16 mm. Augustus - november.

Foto vrouwtje 17-10-2010  

 Dit is een algemene soort en is te herkennen aan een ingekeepte buitenrand van de voorvleugel.  In Nederland zijn er  177 soorten bekend. 
De larven komen voor in het water en maken van plantendelen en steentjes een kokertje, waar ze in kruipen. Het huisje is aan beide kanten open. aan de voorkant wordt hij elke keer vergroot. Ik kom ze heel vaak tegen in de vijver. Het kokertje verschilt per soort. Ze verpoppen zich in de koker. De pop zwemt naar het oppervlak. Daarna komt de imago te voorschijn.
De schietmot eet nauwelijks. De eitjes worden in een geleipakket aan een oeverplant bevestigd.

De lange naar voren uitstekende antennes zijn heel opvallend

Kokertje van een schietmot, Trichoptera. Uit de vijver. Foto 10-6-2012

Een donkerbruin insect met grote vleugels, die in rust als een afdakje over het lichaam zijn gevouwen. De aders in de vleugels zijn heel duidelijk te zien. Ondanks de naam is het geen vlieg. Hij heeft vier vleugels.

cf betekent hoogstwaarschijnlijk. Want vanaf  foto's is hij niet te onder te onderscheiden van andere soorten. Dit is de meest algemene slijkvlieg. De eitjes worden aan planten bij het water afgezet. Als ze uitkomen laten de larven zich in het water vallen. Ze leven daar op de bodem van bijvoorbeeld insectenlarven. 
Sialis lutaria is te vinden bij stilstaand of langzaam stromend water. Sialis fuliginosais vooral bij snelstromend water, Sialis nigripes bij grote rivieren en Sialis flavilatera bij modderig, stilstaand water. In Europa zijn er zes soorten bekend.
Lengte 35 mm. Mei - augustus.

Foto's 3-5-2013.

  larve gaasvlieg Een gecamoufleerde gaasvlieglarve.

Eéndagsvlieg omdat de volwassen haft kort leeft. Ze hebben twee of drie staartdraden aan het achterlichaam.  De nimfen leven langer. (een jaar) 
Apart is het, dat het vrouwtjes de eitjes in het lichaam bewaart en dat ze in het lichaam uitkomen. Ook is het heel apart, dat haften nog een laatste keer vervellen als ze al vleugels hebben. De volwassenen eten niet meer.
De nimfen van de verschillende soorten haften leven in het water of in de drassige bodem.

Cloeon dipterum heeft geen achtervleugels, zoals andere soorten en twee staartdraden. Mannetjes zijn te herkennen aan de kolomogen.

Foto vrouwtje 4-7-2011  

Arp Kruithof heeft heel wat onderzoek gedaan. Hij heeft de schorpioenvliegen hieronder voor me gedetermineerd. Dit is zijn commentaar.
Bedankt Arp

De orde Tripsen bestaat weer uit verschillende families. Het zijn heel kleine, slanke insecten van 0,5 - 5 mm.
Sommige tripsen zuigen plantensappen op en worden als schadelijk beschouwd. Andere voeden zich met sappen van insecten als mijten of van schimmels. Er zijn heel veel soorten. Bij deze trips zijn geen vleugels te zien. Hij was ongeveer 3 mm. Er zijn ongevleugelde en gevleugelde tripsen. Ze kunnen niet zo goed vliegen met de rafelige vleugels. (thysanos rafel en pteron vleugel). Ze kunnen wel ver en hoog door de wind worden meegevoerd.
Op deze foto is te zien, dat de vrouwtjes een legboor hebben. Deze trips zat met andere tripsen op een houtblok. Foto 20-7-2012.

Een 2, 3 mm grote nimf van een Bloemenwants (Orius spec) 5e stadium met een trips als prooi. Alleen te zien op de grote foto. Foto 21-7-2012.  

Twee foto's van Oscar twee jaar later. (mei 2009) Hij blijkt een oogafwijking te hebben en ziet heel weinig. Toch vindt hij het nog heerlijk in de tuin. 
Ook als hij een half jaar niet geweest is, weet hij nog goed de weg.
Hier zit hij op de brug over de vijver.
Als je de foto vergroot, zie je hem aan de kant van de vijver tussen de adderwortels zitten. Ze waren bijna in bloei.