Op het eind van de zomer hangt de tuin vol met webben. Van de webben van een kruisspin heb je het meeste last, omdat ze vaak een grote afstand overspannen.
De vrouwtjes zijn het tweede jaar volwassen en zijn dan veel groter dan de mannetjes. Dat is tegen het eind van de zomer. Vandaar de vele webben. De paring is voor de mannetjes riskant, want ze kunnen daarna worden opgegeten.
Als het gaat vriezen gaan de volwassen spinnen dood.
De eitjes zitten in eicocons  en worden in herfst afgezet. Op deze manier overwinteren ze. De jonge spinnen, die in  het voorjaar uitkomen, verspreiden zich door zich aan een draadje door de wind te laten meevoeren. 

De naam hebben ze gekregen door het kruis op hun rug. De kleur varieert van licht geel tot donker grijs.
Lengte 11 - 18 mm.
West-Europa, delen van Noord-Amerika.  Foto's 2-10-2010, 15-8-2012.

De naam heeft hij gekregen, omdat hij een plat lichaam heeft. Hij komt voor onder de los zittende schors van  bomen. Daar verstopt hij zich. Je vindt hem echter ook vaak bij huizen. 
Deze zat boven het raam en liet zich vallen, toen hij mij te lastig vond en het niet lukte om zich in de speet te verstoppen. Daarna hield hij zich dood. Zijn poten vouwt hij om zich heen.
Het zijn nachtactieve spinnen, die overdag schuw zijn. Het web lijkt op het web van een kruisspin. En heeft een signaaldraad naar de schuilplaats. Als het schemerig wordt, zit hij in het midden van het web. Vooral nachtvlinders moeten oppassen.
Een leerachtige huid. De spin op deze foto's is heel donker. Er zijn ook roodbruine tot grijsbruine spinnen met een bladvormige vlek op het achterlijf. 
Lengte mannetje  9 mm,  vrouwtje 14 mm. Een algemene spin in Centraal Europa. Foto's 17-10-2009.  Foto 28-5-2010. Bij deze platte wielwebspin is de bladvormige vlek goed te zien.

Komkommerspin spec. (Araniella spec.). Familie wielwebspinnen (Araneida).

De Gewone komkommerspin (Araniella cucurbitina)en de Tweeling-komkommerspin ( Araniella opisthographa) zijn vanaf een foto niet van elkaar te onderscheiden. 
Ze zijn herkenbaar aan het geelgroen achterlijfje. Vandaar de naam.
In juli worden de eitjes gelegd in cocons in de buurt van het net. De heel jonge spinnetjes zijn licht van kleur. In de herfst worden ze rood, bruin. Hierdoor vallen ze tussen de bladeren niet op. Zij overwinteren.

Mannetjes 5 mm, vrouwtjes 8 mm.
Kleine webben. Ongeveer 10 cm doorsnee.
  
Foto's 30-5-2009, 28-5-2010, 17-6-2012.

Venstersectorspin (Zygiella x-notata). Familie wielwebspinnen (Araneida).

Algemeen in raamkozijnen. Het zijn grijsbruine spinnen met een bladvormige vlek op het achterlijf. Aan de voorkant van het achterlijf heeft hij een lichte vlek.
Het web heeft aan de bovenkant in een van de hoeken twee lege sectoren.
Mannetjes tot 7 mm, vrouwtjes tot 11 mm.  

De eitjes overwinteren in een cocon. De vrouwtjes zie je nog wel laat in het jaar.

Europa, delen van Azië, Noord- en Zuid Amerika.

Foto's 12-9-2009, 17-10-2009, 22-11-2012..

Driestreepspin (Mangora acalypha). Familie wielwebspinnen (Araneida).

Een makkelijk te herkennen spin. Door de tekening op het lichaam en de zwarte rand en middenstreep op het kopborststuk.
Mannetjes 3 - 3,5 mm, vrouwtjes 5,5 - 6 mm.

Het wielweb kun je vinden in struiken en lage vegetatie.

Het Palearctisch gebied.

Strekspin spec. (Tetragnatha spec.). Familie Strekspinnen (Tetragnathidae).

Verschillende soorten lijken op elkaar en kun je niet vanaf een foto determineren.

Begin zomer zie ik ze veel bij de vijver. Hoewel ik het ze niet heb zien doen, schijnen ze over water te kunnen lopen.

Foto's 30-6-12

Net als de hangmatspin hebben soorten van het geslacht Metellina een stemvorkfiguur op het kopborststuk. Er zijn lichte en donkerder spinnen.
Zomerwielwebspin (Metellina mengei) Volwassen: 5 mm. Juli - september of  herfstspin, herfstwielwebspin (Metellina segmentata) Ze zijn niet vanaf een foto uit elkaar te houden. Ondanks hun naam komen ze ongeveer in de zelfde tijd van het jaar voor.
Volgens Jacomijn Prinsen: Als de ventrale haren (niet de stekels) van het laatste pootlid van een voorpoot korter zijn dan de pootdoorsnede is het M. segmentata, als ze twee maal zo lang zijn als de pootdoorsnede is het M. mengei. Dit kenmerk geldt alleen voor de mannetjes. Foto's 17-5-2009, 12-9-2010, 26-9-2012.

Een jonge metellina. Foto 3-10-2012. 

Gewone Tandkaak of Vergeten Tandkaak (Enoplognatha ovata of Enoplognatha latimana). Familie kogelspinnen (Theridiidae).

Welke van de twee soorten het is, is niet uit deze foto op te maken. Enoplognatha ovata heeft soms wat meer rood op zijn achterlijf, schijnt het. Zoals op deze foto. Maar de kleur kan variëren. De twee rijen met zwarte vlekken zijn er wel altijd.
De eicocons zijn licht blauw. Het blad, waar ze op liggen, is omgekruld door spinsel.
3 - 6 mm

Bij het web van kogelspinnen lopen er draden alle kanten op. Maar van daaruit zijn er ook draden strak over het blad. Deze schieten los van het blad als een gevangen insect te veel beweegt.

Foto's links 27-8-2012, 24-9-2012. Tandkaak met cocon en met jongen en een Ero. (zie ook Ero)

Gewone Kabelspin (Episinus angulatus). Familie kogelspinnen (Theridiidae).

Hij kan zich net zo strekken als een strekspin. Ik vond hem op een bloempot. 
Ze maken hun H-vormig web dicht bij de grond. Vaak in de buurt van hei. Je ziet hem niet vaak.
De gewone kabelspin heeft een plat, tamelijk dun lichaam, maar op het eind verbreedt het zich. 
Dit spinnetje (2009) heeft dikke palpen, hij heeft nog één vervelling nodig om volwassen te worden.  (informatie Jacomijn Prinsen).
Volwassen ongeveer 5 mm.
Foto's 8-10-2009, 11-10-2010, 30-2-2012, 19-4-2012.

Ik zie nu elk jaar enkele kabelspinnen.

Koffieboonspin (Steatoda bipunctata). Familie kogelspinnen (Theridiidae).

Het kopborststuk is glanzend donkerbruin.  Koffieboon omdat het achterlichaam daar een beetje op lijkt.
Onder bomen, maar bij huizen, in schuren en garages.
Een grof geweven web. Over het web zijn watachtige spinsels verdeeld.
Volwassen ongeveer 4 - 7 mm
De spin op de foto is een mannetje. De palpuiteinden zijn groot en verdikt. 
Foto's 17-10-2009, 25-4-2012.

Foto's 13-2-2010. Een overwinterende koffieboonspin onder de deksel van een vuilcontainer. Misschien een jonge spin.

Slanke Kogelspin - (Anelosimus vittatus, Seycellocesa vittatus).  Familie kogelspinnen (Theridiidae).

Lengte vrouwtje 3 - 3,5 mm, mannetje 2,5 - 3,5 mm.
Laag in de bomen en in struiken en hoge vegetatie.

Ik heb lang aan Kleine heidehangmatspin (Microlinyphia pusilla) gedacht. Maar die is het volgens Pierre Oger niet. 
De tuinhangmatspin is dan het meest waarschijnlijke. Ook omdat die al in mei te vinden is in de tuin.
In Neder land vooral gevonden in mei - juli.
Het vrouwtje is donker en heeft een witte band aan de zijkant. Op de abdomen zijn ook witte plekken. Die zijn variabel. De mannetjes zien er anders uit. De abdomen zijn slanker en ze hebben bruinrode poten. Ze maken hun net vrij dicht bij de grond. 
Ongeveer 5 mm.

    Foto's mei 2010

Herfsthangmatspin (Linyphia triangularis). Familie hangmatspinnen (Linyphiidae).

Herkenbaar aan de stemvorkfiguur op het kopborststuk en de tekening op het achterlijf. De Grote Heidehangmatspin lijkt er ook op. Maar die is vooral in Oost-Nederland te vinden en is zeldzamer.

De cocons met eitjes worden onder de bladeren verstopt.

Foto's: 7-12-2009, 12-9-2012, 18-9-2012.

Boomstamwever (Lepthyphantes minutus). Genus Lepthyphantes. Familie hangmatspinnen (Linyphiidae).

In ieder geval Lepthyphantes. Mannetje De soort is niet helemaal zeker.  Herkenbaar aan het donkere kopborststuk en de gestreepte benen.
Op de site eurospiders.com staan duidelijke gedetailleerde  foto's.
Je kunt hem vinden aan de voet van boomstammen. Deze spin vond ik in oktober onder een zak met zand.

Lepthyphantes zijn kleine spinnen. dit is een wat groter soort. Maar nog steeds klein. 
Lengte lichaam 3 - 4 mm.

Foto's 18-10-2009.

Struikhangmatspin (Neriene peltata). Familie hangmatspinnen (Linyphiidae).

De rug is wit met in het midden donker bruine strook. De buik is bruinwit. .

Lengte lichaam ongeveer 5 mm.

Mannetje: April - juli. Vrouwtje: April - september.

Foto's 2-6-2009.

Kruidhangmatspin (Neriene clathrata). Familie hangmatspinnen (Linyphiidae).

De foto is van een mannetje. De palpen zijn opvallend groot. Het lichaam is donkerbruin. Om het achterlichaam is een band van lichte vlekjes. De poten zijn oranje bruin, zonder banden. Hij lijkt op de Microlinyphia pusilla 
Ze maken hun web laag bij de grond in planten en struiken.
Ongeveer 5 mm.
Volwassen: maart - november.

Foto's 17-02-2012.    

Dwergspin (Erigonidae) Familie dwergspinnen (Erigonidae). Ook wel onderfamilie genoemd van de Familie hangmatspinnen (Linyphiidae).

Dit spinnetje was ongeveer twee mm. Er zijn heel veel soorten. Vanaf een foto zijn ze niet uit elkaar te houden.
De dwergspin uit 2011 is een ander soort en iets groter. 
  
Foto 15-11-2010  Foto 25-11-2011 

Groen kaardertje (Nigma walckenaeri). Familie kaardertjes (Dictynidae).

Hij leeft op bladeren en heeft een prima groene schutkleur. Het mannetje heeft een roodbruin kopborststuk.

Zoals je op de foto's ziet kan hij heel fijn spinrag maken. Van de omgekrulde bladeren maakt hij met behulp van spinrag een schuilplaats.
Het mannetje blijft bij het vrouwtje en loopt dan niet het gevaar, dat hij door het vrouwtje wordt opgegeten, zoals bij veel andere spinnen. Maar als hij dood gaat, wordt hij alsnog opgegeten.

Lengte 3 - 5 mm.
Volwassen spinnen in augustus - oktober.

Foto's 18-10-2009, 3-10-2012, 19-10-2012.

Grote trilspin, hooiwagenspin (Pholcus phalangioides). Familie Trilspinnen (Pholcidae).

De spin heeft z'n naam trilspin gekregen, omdat hij gaat draaien, trillen als hij wordt bedreigd. Net als in ons huis zie je hem in de meeste huizen en schuren. Vaak op donkere plekjes. 
Ze maken een wat rommelig web. Vaak tegen het plafond, waar mijn vrouw niet zo blij mee is. Als het web stoffig is geworden, maken ze een nieuwe. Ze eten het niet op, zoals veel andere spinnen doen.
Als er een prooi inkomt gooit hij nog meer draden over hem heen.

De eieren worden met een paar draden bijeen gehouden. Het vrouwtje draagt de eitjes met zich mee in haar palpen (de tastorganen van spinachtigen)

Lichaamslengte vrouwtjes: ongeveer 9 mm. Mannetjes zijn iets kleiner. 

Foto's 8-10-2009, 6-11-2012.

Huiskaardespin (Amaurobius fenestralis) of Muurkaardespin (Amaurobius similis). Familie Nachtkaardespinnen (Amaurobiidae).

Beide soorten lijken veel op elkaar. Je ziet ze ook in huis. Vaak op buitenmuren. In spleten onder kozijnen, maar ook op andere plekken, zoals bomen.  
Op het achterlijf heeft de kaardespin enkele v-vormige vlekken. 
De spin op de foto's links is een man. Ik vond ze onder de deksel van een vuilcontainer.

Lengte 7 - 12 mm

  Vrouw. Foto's 9-10-2012. 30-4-2010. 

Huisspin spec (Tegenaria spec.). Familie Trechterspinnen (Agelenidae).
Hoogstwaarschijnlijk een jonge Gewone huisspin (Tegenaria atrica).

De gewone huisspin heeft geen tekening op de grijsbruine poten. Andere soorten hebben dat wel.
Hij leeft in en in de buurt van huizen. In andere landen leeft hij bij rotswanden.
Ze maken een horizontaal dicht web, dat in een trechter uitloopt. Een soort woonbuis.
Overdag verbergt hij zich. "s Nachts zit hij in z'n web. De eitjes worden in april gelegd. Jonge huisspinnen verschijnen in mei. De mannetjes worden niet oud. De vrouwtjes echter kunnen wel zes jaar worden.

Foto 25-4-2011 Mannetjes 15 mm vrouwtjes 18 mm.   Algemeen in Europa.

Gewone huisspin (Tegenaria atrica). Foto's 3-7-2011.

Getijgerde lijmspuiter (Scytodes thoracica). Familie lijmspuiters (Scytodidae).

Een lichtbruin spinnetje met onregelmatige donkere vlekken. Vandaar de naam "getijgerde". Om de lange poten heeft hij donkere ringen. Het kop-borststuk is groter dan het achterlijf. In tegenstelling tot de meeste spinnen met acht ogen heeft de getijgerde lijmspuiter zes ogen.
Het kleverige spinrag, dat ze spuiten is giftig. In het kop-borststuk zitten spinselklieren, die verbonden zijn met gifklieren. Ze hebben ook nog spinselklieren in het achterlichaam.
De eicocoon wordt door de moederspin onder haar buik gedragen.
Je vindt ze in Nederland hoofdzakelijk binnen. De winters zijn te koud voor ze. Ze zijn vanuit Zuid-Europa hierheen gekomen.
Lengte ongeveer 3 - 6 mm.

Foto 27-3-2009. 
Twee jaren later zag ik er weer een lopen. Foto's 01-10-2011.   

Wolfspin spec. (Pardosa spec.). Familie wolfspinnen (Lycosidae). Foto 27-3-2011.

De soort kun je meestal niet vanaf een foto bepalen. 
Ik zie ze overal door de tuin wandelen op zoek naar slachtoffers. Ze maken geen net. Ze hebben daarom een goed gezichtsvermogen.
De vrouwtjes maken een eicocon van draad, die ze met zich meedraagt. Daarna kun je de jongen op haar rug vinden.
Met jongen,  foto 6-8-2010:    
  Soms vergist een wolfspin zich. Hier heeft een vrouwtje een verbleekte pissebed als cocon.  Foto  30-8-2010 . 

Wolfspin, piraat spec. (Pirata spec.). Familie wolfspinnen (Lycosidae).

Deze spin zat tussen de planten die ik bij de vijver weghaalde. De naam "piraat" dankt hij aan het feit, dat hij bij het water leeft. Ze kunnen over het water lopen. 
Pirata's te herkennen aan het stemvorkfiguur op het carapax
De cocon, die je hier ziet is waterdicht.

Foto 28-7-2011.   

Gewone nachtwolfspin (Trochosa terricola) of  Gestekelde nachtwolfspin (Trochosa spinipalpis). Familie wolfspinnen (Lycosidae). Genus Trochosa.

In Europa heb je vier soorten. Trochosa terricola en Trochosa spinipalpis lijken heel veel op elkaar. Ze jagen 's nachts. Overdag verbergen ze zich. Dit vrouwtje zat echter in het zonnetje op een blad. 

Foto's 18-4-2010.

Niet in de tuin maar in de duinen ongeveer 4 km van mijn huis.

Withandje (Aulonia albimana). Familie wolfspinnen (Lycosidae).  

Een kleine wolfspin. Hier zit hij op de bloem van een wilg. Het voorste deel is donkerbruin tot zwart met een dunne witte rand eromheen. Het achterlichaam is donkerbruin, donkergrijs. Bruine poten. Alleen het bovenste deel van de voorpoten is zwart. 
De middelste leden van de zwarte pedipalpen zijn zowel bij het mannetje als bij het vrouwtje wit. (niet op de foto te zien)
In tegenstelling tot de meeste wolfspinnen maakt hij een vangweb. Het is een trechterweb vlakbij de grond. Maar ze lopen ook vrij rond over de grond. Het spinnetje op de foto zat wat hoger.
Hij komt voor in de droge gebieden met lage planten zoals in Nederland in de duinen. In de rest van Nederland is hij vrij zeldzaam.

Lengte tot 4,5 mm.  Foto's 21-4-2013. Europa.

Kraamwebspin, Grote wolfspin (Pisaura mirabilis). Familie Kraamwebspinnen (Pisauridae). 
In Nederland is dit de enige soort van de familie.

Je kunt een kraamwebspin herkennen aan de lichte driehoekige flapjes aan de voorkant van het kopborststuk naast de ogen en de lichte streep midden op de kop. De kleur is grijs tot bruin..
Ze jagen tussen de planten. Je ziet ze vaak in het zonnetje zitten. Net als op deze foto's. Ze lijken dan op een renspin.
Voor de paring biedt het mannetje het vrouwtje een insect aan. Het nest maken ze tussen het gras. 

Lengte 10 - 15 mm

Hij leeft van pissebedden. Met de lange gifklauwen kan hij tussen de pantsers van pissebed komen.
In mijn tuin zitten ze onder stenen en rottend hout.
Deze vond ik toevallig omdat ik een stuk bamboe bij de composthoop doorknipte. Je ziet, dat ze voor hun nest zorgen. Ik heb de bamboe weer zo goedmogelijk teruggelegd. Gelukkig had ik de camera bij me.
Mannetjes 7 mm - 10 mm. Vrouwtjes 15 mm - 20 mm. Je vindt hem bijna overal ter wereld. 
Roodwitte Celspin (Dysdera crocata) en Boscelspin (Dysdera erythrina) lijken heel veel op elkaar.  Dysdera crocata heeft op de achterste dij enkele stekels. Op de onderste foto zie je twee stekels.

Roodwitte Celspin (Dysdera crocata). Op de grote foto kun je de stekels zien.

Toen ik de watermeterput (droog) opende, zag ik een volwassen celspin en enkele jonge celspinnen. Ik dacht dat het een Dysedra was. Gelukkig had ik foto's naar het forum "waarneming.nl"gestuurd. Volgens Jacomijn Prinsen is het waarschijnlijk een Harpactea rubicunda. Die soort is in Nederland nog nooit gevonden. Hopelijk vind ik hem nog een keer om er zeker van te zijn. 

  Foto's 27-3-2011.
Een kenmerk zijn de vele stekels op achterdijen.

Het spinnetje op de foto is nog heel jong. Foto 21-10-2009.
Je vindt ze vaak tussen bladeren, onder stenen, stukken bast. Ze maken overdag een soort webje (een zijden buis of zak), waar ze zich overdag verschuilen en slapen.  Zo'n  spinsel gebruiken ze ook voor het opbergen van de eitjes. (Maar dan dicht) Voor het jagen 's nachts gebruiken ze geen web. Lengte ongeveer 5 mm.

Foto's links: Een volwassen zakspin. Foto 18-9-2012.
Een jonge zakspin, foto 21-12-2009. In december daalde hij voor mijn neus af aan een draad in de keuken. Ik heb hem in een potje gedaan om hem de volgende dag te kunnen fotograferen. De volgende dag zat hij onder een spinsel tegen de glaswand. Ik heb hem toch maar wakker gemaakt voor de foto. En hem daarna tussen de in de bijkeuken overwinterende planten gezet.
Volgens Jacomijn Prinsen: Het is een subadult mannetje, in het voorjaar zal hij vervellen tot adult. Hij had dan met de palp onder de binoc gedetermineerd kunnen worden. Nu blijft het Clubiona spec.    

Bodemjachtspin spec. (Gnaphosidae)

Er zijn verschillende donkere soorten, die moeilijk te determineren zijn. Zelotes is mogelijk. Maar het is niet zeker.
Ze jagen 's nachts en schuilen overdag. Als schuilplaats weven ze een zijden zakje.
Deze was wat in de war, want hij wandelde overdag over het terras.

Lengte ongeveer 8 mm
  
Foto 18-4-2011

Gestipte struikspin, struikspin  (Anyphaena accentuata) Buisspinnen (Anyphaenidae)    

In Nederland is het de enige buisjesspin. Hij jaagt 's nachts in struiken en bomen. Hier zit de spin op de bamboe, die bedoeld  is voor metselbijtjes om er nesten in te maken. Echt blij ben ik dus niet.
Onder de bladeren kun je cocons met eitjes vinden, die door de vrouwtjes bewaakt worden. De mannetjes trommelen met hun achterwerk op de bladeren om op te vallen voor de vrouwtjes.
Van licht geelbruin tot donker grijsbruin. Ze zijn te herkennen aan de driehoekige donkere vlekken op het achterlichaam. Op de kop hebben ze twee donkere banden met lichte vlekken erin.
's winters zitten ze ook onder de schors van dode bomen.

Lengte 4 - 8 mm

Europa, Centraal-Azië
  
Foto: 18-4-2010

Te herkennen aan het groene kopborststuk en de poten. Een bruin met geel achterlijf. 
Mannetjes 4 mm, vrouwtjes 6 mm.
Deze spin miste een poot. Hij leek er geen last van te hebben. Als hij nog niet volwassen is, krijgt hij na het vervellen z'n poot terug. In gevaarlijke situaties kunnen ze een poot afstoten. 
Krabspinnen maken geen web, maar maken wel een veiligheidsdraad. De andere draden zijn (volgens Jacomijn Prinsen) waarschijnlijk herfstdraden, waaraan spinnen zich door de wind laten verspreiden.  Foto: 21-10-09.
Het mannetje ziet er anders uit met zijn lange voorpoten. Foto 16-5-2010

Ze zijn te vinden tussen de struiken en het onderste gedeelte van bomen. Het vrouwtje bewaakt haar cocon met eitjes. 

Er zijn twaalf soorten bekend in Europa. Allemaal heel kleine spinnetjes. Lengte 3 - 4 mm.

De soort lijkt op de Xisticus. Zie voor verschillen: http://waarneming.nl/soort/info/23833 

Foto 15-11-2010

Bos-struikkrabspin (Xysticus lanio) Familie krabspinnen (Thomisidae)  

Mannetje 4 - 6 mm. Vrouwtje 6 -7 mm. Europa.     

Renspin spec.  (Philodromus spec). Familie renspinnen (Philodromidae).

Welke soort het is, kan ik niet zeggen. Daarvoor is een microscoop nodig. Hij rent zijwaarts weg. 
Vaak zie je ze met gespreide poten  dicht tegen een blad zitten.

Foto's 29-4-2009, 6-6-2009, 13-6-2009.

Zwartrugrenspin (Philodromus dispar). Familie renspinnen ( Philodromidae).

Dit is het mannetje. Deze spin is zwart met een witte rand. 
Het vrouwtje is variabel van kleur. Dit zou haar kunnen zijn samen met een meelmot. Ik had haar niet gezien. Ik begreep al niet waarom de mot snel wegvloog. Totdat ik de foto bekeek.
Ongeveer 5 mm.
Foto: 5-5-2012

  vrouwtje Philodromus dispar 15-11-2010.

Tuinrenspin (Philodromus aureolus) Familie renspinnen ( Philodromidae)

Dit is het mannetje. Smalle palpen. De mannetjes hebben een metallic glans. Bij deze is het grijs. Vaak is het grijs met een paarse glans. Wijfjes en jonkies hebben geen metallic glans. (geelbruin - bruin)

Ze kunnen worden verward met Philodromus cespitum en Philodromus buxi.

Mei - augustus
Mannetjes: 4 - 5 mm. Vrouwtjes:  4 - 7 mm
De jonge spinnen overwinteren.

Foto's 28-5-2010.     Foto 30-5-2010 Deze spin is donkerder. 

Huiszebraspin, zebraspringspin, harlekijntje (Salticus scenicus). Onderfamilie Salticinae. Familie springspinnen (Salticidae).

Vaak op buitenmuren in het zonnetje. Ook dit spinnetje kan prima springen.
De vier paar ogen zijn opvallend. Voor op de kop zitten twee grote en twee kleine ogen. Daar boven heeft hij nog twee kleine ogen. Ze hebben daardoor een prima gezichtsvermogen een een heel groot gezichtsveld. 

In Nederland zijn er nog twee soorten. Namelijk Boomzebraspin (Salticus cingulatus) en Schorszebraspin (Salticus zebraneus)

Als schuilplaats maken ze een wit zijden zakje. De eitjes worden daar ook in gelegd. De volwassen spin overwintert.
Lengte 5 - 7 mm.
Europa, Noord Azië en Noord Amerika. 

Foto's 30-4-2010 / 16-3-2011.   

Blinker spec. (Heliophanus spec). Onderfamilie Heliophaninae. Familie springspinnen (Salticidae).

Er zijn weer enkele blinker (Heliophanus) soorten. Een leuk spinnetje, dat ik begin zomer vaak in de tuin zie.
Er op lijkende soorten: Gehaakte Blinker Heliophanus cupreus en Gewone Blinker Heliophanus flavipes.

  
Foto's 29-5-2010.

Gehaakte blinker (Heliophanus cupreus). Onderfamilie Heliophaninae. Familie springspinnen (Salticidae).

Opmerking Willem Boomkens: Op foto is bij de linkerpalp nog net een haakje te zien, smal en in een ronde boog lopend. 
Bedankt Willem. Ik had hem al als Heliophanus spec. opgeschreven. 

Palearctisch gebied.
  
Foto's 2-6-2011.

  Foto's 26-9-2010.

Schorsmarpissa (Marpissa muscosa). Onderfamilie marpissa. Familie springspinnen (Salticidae).

Deze was via mijn kleren in huis gekomen en wandelde over de vloer. Het is een grote springspin. 
In Nederland is het een algemeen voorkomende spin.
Je ziet ze vooral op bomen. Maar ook op houten palen en houten wanden zijn ze te vinden. Ze zijn dan goed gecamoufleerd door donkerbruine tekening op de lichtbruine ondergrond,

Mannetje 6 - 8 mm. Vrouwtje 8 - 11 mm.
  
Foto's 24-4-2011.   vrouw Foto 15-5-2011.

Gewone zwartkop (Euophrys frontalis). Onderfamilie Euophryinae. Familie springspinnen (Salticidae).

Vergeleken met de Schorsmarpissa is de gewone zwartkop een heel kleine springspin. Om de ogen hebben ze rode ringen. De kleur is variabel. Er zijn lichte en donkere vormen. De zwarte voorpoten vallen op.

Mannetje 2 - 3 mm. Vrouwtje 3 - 4 mm. 
Palearctisch

Foto,s 21-5-2011.

Harige springspin (Sitticus pubescens). Onderfamilie Sitticinae. Familie springspinnen (Salticidae).

Je vindt hem in de buurt van huizen op muren, op de stam van bomen en rotsen (niet in Nederland natuurlijk). Dit mannetje wandelde over de tegels van het terras.

Mannetje 4 mm. Vrouwtje 4 - 5 mm. 
Europa, Verenigde Staten.

Foto's 3-6-2011.    

Spinneneter spec. (Ero spec.) Genus Ero. Familie Spinneneters (Mimetidae).

Spinnen kunnen elkaar ook aanvallen.  Er is zelfs een familie waarvan de spinnen er in zijn gespecialiseerd. Namelijk de Spinneneters, Mimetidae. 
De ero bijt een spin meestal in een poot waarbij een verlammend gif wordt ingespoten. Hij zoekt de spin daarvoor op in het web. Het is een kleine spinnetje van 2 tot 4 mm. 
Dit is de Vierspitsspinneneter (Ero aphana) of de Grote Spinneneter (Ero tuberculata). Ik zag de ero pas nadat ik het nest van de Enoplognatha had gefotografeerd. Moeder Enoplognatha bewaakte het nest maar had de ero niet gezien.

Het spinnennestje van de ero is een stevige cocon, dat aan een draadje hangt. Hierin zitten de eitjes goed beschermd. Hier meer informatie.     
Foto's 24-9-2012. Foto spinnennestje 21-7-2011.      

Ik heb me voorgenomen om ook wat meer aandacht aan de hooiwagens te besteden. Ze lijken op spinnen.

Kenmerken: Het lichaam is ongedeeld. (verschil met de spinnen) Het tweede potenpaar is het langste. Geen gifklieren. Meestal één paar ogen. Ze kunnen geen spindraden maken.
Meestal laat volwassen. (hooitijd)
Voor het grootste deel zijn het nachtdieren.
Hooiwagens leven van kleine diertjes. Ze eten ook aas, dode- en levende plantendelen.
Bij gevaar laten ze vrij makkelijke een poot / poten vallen. Zo'n poot kan nog tot een uur bewegen. Wat een vijand afleidt. 
Eieren worden in de aarde gelegd.

Rode hooiwagen - Opilio canestrinii. mannetje. Foto's 23-10-2009.

 

Rode hooiwagen - Opilio canestrinii.  vrouwtje in de hulst. Foto's 13-12-2009.

Opvallend is het verschil in kleur bij het mannetje tussen de zwarte poten en het oranje lichaam. Bij de muurhooiwagen (Opilio parietinus) en Opilio saxatilis zijn de poten niet zo donker. Verder lijken ze wel op de rode hooiwagen.
De rode hooiwagen heeft zich vanuit de Apennijnen in hoog tempo over heel Europa verspreid. Sinds 1993 komt hij in Nederland voor. Je vindt ze bijna altijd op muren en heeft de  muurhooiwagen (Opilio parietinus) en Opilio saxatilis verdrongen. Hoogstwaarschijnlijk zijn eitjes en hooiwagens meegereisd met vervoerde planten.
Lichaamslengte mannetje: 4 - 6 mm. Vrouwtje: 5 - 8 mm. Het vrouwtje is geel tot okerbruin. De poten hebben brede donkere en lichte ringen.
De eitjes worden in de herfst gelegd.   Arp Kruithof bedankt voor het determineren.

Een hooiwagen met een gladde oogheuvel en een groepje van vijf of zes stekels voor de ogen en meestal wat bont gekleurd. Tamelijk korte poten.  Foto 13-9-2010. De volwassen hooiwagen overwintert.

Een hooiwagen met lange smalle poten (tot 5 cm) In rusthouding zijn de poten gestrekt. Verder is hij herkenbaar aan de gevorkte pedipalpen. Lengte 4 - 6 mm
Inheems in Marokko. (ontdekt in 1909) In Nederland is hij in 1992 voor het eerst ontdekt. Nu is het een algemene hooiwagen. Augustus - november.  Foto 29-9-2010

Een hooiwagen, die te herkennen is aan de langwerpige vlek met twee versmallingen op de rug. (lijkt op Mitopus morio). De onderkant is licht. Lengte 6 - 9 mm. Mei - november.
Inheems in Europa, Azië. Maar komt nu ook voor in Noord-Amerika en Noord-Afrika.  Foto 25-9-2010

Foto's 19-3-2011