Er komen bij ons wel zestig soorten voor. (Afhankelijk van kleur en aantal stippen) Het zevenstippelige lieveheersbeestje zie je het meest. Het tweestippelig lieveheersbeestje zie je ook veel. 
Uit de gewrichten van hun poten scheiden ze, als verdediging, een oranje gele vloeistof af, dat een eigenaardige geur verspreidt en bitter smaakt. Het is een rovertje. Zowel de larve als het lieveheersbeestje zelf eten bladluizen en insectenlarven. Er zijn ook een paar soorten, die meeldauw en zelfs schildluizen eten. 
Ze overwinteren vaak bij elkaar op een beschutte plaats. De eitjes worden onder een blad geplakt.

Hiernaast zie je een "Aziaat" met weinig stippen. De M is hier een patroon van stippen geworden, dat lijkt op dat van Tienstippelig lieveheersbeestje (Adalia decempunctata) Extra lastig is, dat dit lieveheersbeestje ook een deuk of richel achteraan het dekschild heeft. Een verschil is, dat een tienstippelig lhb kleiner is. (3,5 - 5 mm) Ik heb ook een foto van een "Aziaat" zonder stippen geplaatst. Het kan zijn, dat hij nog maar pas is uitgeslopen. Dan verschijnen de stippen later.

Het was wel een goed plekje, want op de bamboe waren genoeg bladluizen te vinden.                       

De groene kleur komt van schubbetjes, die op een zwarte ondergrond zitten. In de tuin kom ik ze op de bessenstruiken onder een berk tegen. Ze komen veel voor in berken. Er schijnen op aarde wel 46.000 soorten snuitkevers te zijn. Toch was er weinig over de groene struiksnuittor te vinden. Het meeste heb ik van The Garden Safari. Ze hebben allemaal een kop met een snuit. Op het eind zit de mond. Het zijn planteneters.

April - juli.

Deze snuitkever  kwam ik in juni 2008 's avonds regelmatig tegen op de guldenroede. Als er gevaar dreigt laat hij zich vallen net als b.v. het lieveheersbeestje. Verder is het een traag bol kevertje.
Lengte: 4 - 6 mm
Er zijn snuitkevers, die er op lijken. b.v. de familie Strophosoma.

Vooral op zanderige grond. Hij wordt veel langs de kust in de duinen gevonden. 
West en Midden Europa.

April, mei, juni
Onderste foto's april 2009

rhagonycha fulva

Twee kleine kevertjes op de bloem van een stinkende gouwe. Ze doen zich te goed aan het stuifmeel en de nectar.
Ze zijn ongeveer vier millimeter lang. De eitjes worden in de bloemen van de braam en framboos gelegd. De larven leven dan in de vrucht. Vooral de frambozen kijk ik altijd na op fambozenwormpjes voordat ik ze opeet.
Ze verpoppen zich in de grond. De pop overwintert. Het kevertje leeft ongeveer drie maanden.
Er bestaat ook nog een Byturus aestivus, die er erg op lijkt. 
B. tomentosus heeft echter naar verhouding kleine ogen.
De onderste foto's zijn twee jaar later gemaakt. Arpil 2009.
   

Het was dit jaar (2009) niet gelukt om de soort te achterhalen. 
Jan cuppen bedankt voor je advies.

   

Op 19 mei vlogen er een aantal door de tuin. Ze waren moeilijk te fotograferen, want ze waren voortdurend in beweging. Als 70 % van de eitjes is gelegd, vliegen ze weg om zich vol te eten in struiken en bomen.(veroorzaken schade in boomgaarden) Daarna wordt de rest op een andere plaats gelegd. Ze komen vooral voor op zandgrond.  De larve of engerling leeft van de wortels van grassen.   In oktober verpoppen ze zich, maar komen pas in mei te voorschijn.
Het is een kleiner familielid van de meikever.De spriet ziet er uit als een vorkje. Ze hebben ook beharing onder de kastanje bruine schilden.
Vliegtijd: mei-juni. Grootte 10 mm. 

Deze kevertjes behoren tot de familie  bladhaantjes (Chrysomelidae). Binnen die familie zijn aparte groepen. Dit kevertje behoort tot de groep  Asiorestia. (b.v.Asiorestia transversa,  Asiorestia ferruginea) De verschillen zijn echter zo klein, dat je de kevertjes  moet onderzoeken, om de juiste soort te kunnen vaststellen.
Ze houden van sappige blaadjes. 
Ik had er al een voor de camera, maar die maakte met een grote sprong, dat hij weg kwam. Ze kunnen net als echte vlooien goed springen. Na de foto sprong ook dit exemplaar weer weg. 's Avonds zag ik ze in juni vaak in de guldenroede. 

 In 2008 genomen Volgend jaar heb ik ze weer.

Vliegtijd: mei – augustus   Lengte: 7-10mm

Rode-Smalbok (Corymbia rubra) Leptura rubra en Stictoleptura rubra zijn oude wetenschappelijke namen, die nog wel worden gebruikt 

Het mannetje hiernaast heeft een geelbruin schild. Het halsschild is zwart.
Het vrouwtje (laatste 3 foto's) heeft een roodbruin schild. Het halsschild heeft dezelfde kleur. Ze is ook groter. Net als de meeste boktorren hebben ze lange antennen. 
De larven vind je vooral in oude dennenbomen.
Lengte:10-20 mm
  vrouwtje

Hij lijkt wat betreft de kleur en gedrag op een wesp. (beweeglijk, onrustig met de voor een boktor korte antennes)
Deze had ik bevrijd uit een spinnenweb in de bijkeuken.
Grootte 10 - 15 mm.
Hij eet voornamelijk stuifmeel.
De larve vind je in rottend loofbomenhout. Vooral van de beuk.
Europa, Klein-Azië en Rusland

In mei, juni kun je ze op bloemen vinden. Deze zat op een blaadje en kreeg als snel genoeg van de camera. (mei 2009) Twee weken later zag ik ze overal in de tuin.
Hij is mat zwart van kleur. Poten en antennes zijn zwart met oranje.
Een kleine boktor. Lengte 4,5 - 7 mm

De larven ontwikkelen onder de bast van rottende takken van verschillende soorten loofbomen.

Een gewone soort in zowel Europa als klein Azië.

Hij lijkt op een kleine boktor en heeft een metallic blauwe glans. De poten en antennes zijn zwart. Ze hebben fijn, kort haar. De antennes van het vrouwtje zijn korter dan die van het mannetje.
Hier zie je hem op een Hondstand (Erythronium dens-canis) zitten. De foto is in april genomen. Daarna heb ik hem nog een aantal keren gezien. Er is over de Dasytes weinig tot geen informatie te vinden. Hopelijk vind ik nog wat.
Grootte ongeveer 5 mm.

De larven zijn wit, hebben zes poten en zijn harig. Ze leven in verrot hout en zijn rovers. In de lente verschijnen de volwassen kevers.

Mei - augustus.

Europa (behalve het noorden), Noord Afrika.

De oedema wordt ook wel schijnbok genoemd.

Hij lijkt op de Oedemera virescens

Deze familie is verwant aan de loopkevers. Behalve goed zwemmen kunnen ze ook vliegen. Het lichaam is aangepast aan het water. Ze hebben een luchtvoorraad onder de elytra (de ruimte tussen het achterlijf en de dekschilden), die via de achterpunt van het lichaam wordt ververst. Dat hebben ze nodig, omdat ze geen kieuwen hebben.
De larven zijn ook carnivoren en leven in het water. De kevers overwinteren meestal.

Zo nu en dan zie ik een waterroofkever in de vijver. Maar dit was de eerste, die in het schepnet zat, toen ik bladeren aan het weghalen was. Foto's 13-3-2010 Lengte kever: 10 mm.

De donkere waterkevers zijn vaak niet makkelijk te determineren vanaf een foto. Het kan er een uit de familie Agabus of de familie Ilybius zijn. De kever lijkt op een Agabus bipustulatus. Maar die heeft in de lengte enkele rijen puntjes in het rugschild.

Als je op zoek bent naar een waterroofkever, kun je het beste op deze pagina van een Duitse site kijken.

 Ik kwam hem op de vensterbank tegen.
Kenmerken: Antennezetting en beharing op de poten met kenmerkende doorn aan de twee achterste poten. (bedankt Joke en Theodoor) Spec wil zeggen, dat je aan de hand van de foto's niet de precieze soort kunt zeggen.
Ze voeden zich uitsluitend met schimmels.

De kleine soorten zoals deze (4 mm) zijn bijna  nooit vanaf een foto te determineren. Zelfs de familie is niet vast te stellen. Het kan bijvoorbeeld Quedius, Philonthus of Ocypus zijn.

Op de onderst foto zie je bij de wants (nabis) een andere kortschildkever. Dit is een Stenus spec Verder is hij niet te determineren. Er zijn 80 soorten in Nederland. Ze zaten samen in een kastanjedop. Begin maart 2009.

Een donkere kortschild. Alleen de poten en een deel van de antennes zijn rood. 
Deze kortschild is heel wat groter dan de kortschilds hierboven. 12 - 15 mm.

Ongeveer een cm lang. Ik vond hem tussen de bladeren. Foto 11-4-2009. Verder is de kever niet te determineren.

Dit zaadkevertje leeft als larve in de peulen van Brem. Maar hij lust ook de peultjes van de Gouden Regen.
Inheems in Europa. Maar komt nu ook in Amerika voor. Daar  wordt hij gebruikt om de bezembrem (Cytisus scoparius) onder controle te houden.

De meeste van de familie prachtkevers hebben een prachtige metaalachtige kleur. Er zijn meer dan 15.000 soorten op de wereld. De vorm is heel herkenbaar. (langwerpig, naar achteren smaller) De meeste leven in de tropen.

Dit is een Agrilus spec Ongeveer een cm lang. Van een foto is hij niet verder te determineren.

De larven zien er een beetje uit als een kikkervisje en leven onder de schors. Ze kunnen schade veroorzaken.
    

Het kleurpatroon kan verschillen. De kevers eten stuifmeel en nektar.
Hij lijkt op de Anthrenus museorum en de tapijtkever (Anthrenus pellio)
Toen hij me zag, is hij naar de onderkant van de bloem gekropen. (moederkruid)
Grootte: 3 mm.

De harige larven eten droog organisch materiaal. En kunnen daarom in huis schadelijk zijn. Ze eten ook wollen stoffen. 
Eigenlijk zijn het aaseters, die in de natuur haren en veren eten. Je kunt ze dan ook in nesten en op dode dieren vinden.
Mensen van een museum zijn natuurlijk niet zo blij met het beestje. Vooral voor insectencollecties is hij heel schadelijk.
In 2009 zag ik er heel veel op het moederkruid. Het kunnen ook bovengenoemde familieleden zijn.