Zevenstippelig lieveheersbeestje (Coccinella septempunctata) Genus Coccinella. Onderfamilie Coccinellinae. Familie Lieveheersbeestjes (Coccinellidae). 

Ons bekendste lieveheersbeestje. Helderrode schilden met altijd zeven zwarte stippen. De zevende stip op de rug is verdeeld op beide dekschilden. Het halsschild is zwart met aan de zijkanten een witte vlek. Aan de voorkant zijn verdeeld over beide rugschilden twee witte vlekken met daarachter een zwarte vlek.
Hij eet bladluizen.  Lengte 6 - 8 mm .   Europa, Azië. Ze zijn ook uitgezet in Noord-Amerika. 

Aardvlo, vlokever (Asiorestia) Familie bladhaantjes (Chrysomelidae) 

Een kevertje uit de familie  bladhaantjes (Chrysomelidae). Binnen die familie zijn aparte groepen. Dit kevertje behoort tot de groep  Asiorestia. (b.v.Asiorestia transversa,  Asiorestia ferruginea) De verschillen zijn echter zo klein, dat je de kevertjes  moet onderzoeken, om de juiste soort te kunnen vaststellen.
Ze houden van sappige blaadjes. 

Rode-Smalbok (Corymbia rubra) Leptura rubra en Stictoleptura rubra zijn oude wetenschappelijke namen, die nog wel worden gebruikt 
Het mannetje hiernaast heeft een geelbruin schild. Het halsschild is zwart.
Het vrouwtje (laatste 3 foto's) heeft een roodbruin schild. Het halsschild heeft dezelfde kleur. Ze is ook groter. Net als de meeste boktorren hebben ze lange antennen. 
De larven vind je vooral in oude dennenbomen. Lengte:10-20 mm

Dasytes cyaneus Familie Dasytidae
Hij lijkt op een kleine boktor en heeft een metallic blauwe glans. De poten en antennes zijn zwart. Ze hebben fijn, kort haar. De antennes van het vrouwtje zijn korter dan die van het mannetje.
Grootte ongeveer 5 mm.De larven zijn wit, hebben zes poten en zijn harig. Ze leven in verrot hout en zijn rovers. In de lente verschijnen de volwassen kevers. 
Mei - augustus. Europa (behalve het noorden), Noord Afrika.

Notiophilus spec. Familie: Loopkevers (Carabidae).

Een klein donker, glanzend, bronskleurig loopkevertje. Lengte 3,5 - 5,5 mm.
Ze hebben grote, opvallende, bolvormige ogen Ze gebruiken die om hun prooi te lokaliseren. 
De kever overwintert. Je vindt ze onder stenen, bladeren en mos. Maar soms zie ik ze ook over de tegels lopen op het terras. Ze zijn moeilijk te fotograferen, omdat ze net zoals andere loopkevers blijven rondrennen.  
Van de foto zijn ze meestal niet tot de soort te determineren. Dat is ook bij deze kevers het geval. De onderste is er een van een ander soort.
Zowel volwassenen en larven zijn rovers. Ze voeden zich met kleine insecten, vooral springstaartjes.

Groene struiksnuittor (polydrusus sericeus) Familie snuitkevers (Curculionidae)

De groene kleur komt van schubbetjes, die op een zwarte ondergrond zitten. In de tuin kom ik ze op de bessenstruiken onder een berk tegen. Ze komen veel voor in berken. Maar ze schijnen ook de bladeren van andere bomen, struiken en planten te eten. Bijv. appel, aardbei. In onze tuin zijn ze niet schadelijk.
April - juli.
Ze komen voor in Europa. Sinds 1906 komen ze ook in Amerika voor. Eerste vondst: 1906 New York.

Vliegtijd: mei – augustus. Lagria atripes is vroeger dan Lagria hirta. 

Er zijn enkele soldaatjes, die heel lastig te determineren zijn. 

   Hier nog een paar foto's 22-5-2011.

In juli zijn rhagonycha fulva overal in de tuin te vinden. De bloemen van de peterselie en selderie hebben echter hun voorkeur. Op vakantie kwam ik ze in Engeland ook in grote hoeveelheden bij Stonehenge en in Cornwall tegen.

Het lichaam is oranjerood. Het laatste deel van de dekschilden is zwart. 7 - 11 mm. 

Grot foto: 11-7-2011

   Foto's 16-5-2011. 

Er zijn meerder zwarte soldaatjes. Ze hebben natuurlijk zwarte dekschilden. Twee soorten lijken heel veel op elkaar.  Cantharis obscura is een gewone soort in Nederland. Hij lijkt heel veel op de zeldzame Cantharis paradoxa. De soort is alleen met behulp van genitaalonderzoek vast te stellen.

   Foto 16-5-2011

Deze familie is verwant aan de loopkevers. Behalve goed zwemmen kunnen ze ook vliegen. Het lichaam is aangepast aan het water. Ze hebben een luchtvoorraad onder de elytra (de ruimte tussen het achterlijf en de dekschilden), die via de achterpunt van het lichaam wordt ververst. Dat hebben ze nodig, omdat ze geen kieuwen hebben.
De larven zijn ook carnivoren en leven in het water. De kevers overwinteren meestal.
Zo nu en dan zie ik een waterroofkever in de vijver. Maar dit was de eerste, die in het schepnet zat, toen ik bladeren aan het weghalen was. Foto's 13-3-2010 Lengte kever: 10 mm.

De donkere waterkevers zijn vaak niet makkelijk te determineren vanaf een foto. Het kan er een uit de familie Agabus of de familie Ilybius zijn. De kever lijkt op een Agabus bipustulatus. Maar die heeft in de lengte enkele rijen puntjes in het rugschild.
Als je op zoek bent naar een waterroofkever, kun je het beste op deze pagina van een Duitse site kijken.

Dit 6 mm grote kevertje zag ik in de vijver op een blaadje. Ik herkende hem wel als Helophorus. Maar de soort moest ik vragen.
Ton van Haaren legt het als volgt uit.: Helophorus grandis of Helophorus aequalis, vanwege de aanwezigheid van een scutellairstreep en de habitus. Kun je verder onderscheiden aan de penis en de betanding van het laatste sterniet. 
Dat is hier niet te zien. Bedankt Ton. 
Er zijn veel op elkaar lijkende soorten. Van 2 tot 9 mm. Holarctisch. 
Dit kevertje leeft in het water, maar is daarvoor niet zo goed aangepast wat betreft de lichaamsvorm als bijvoorbeeld de Dytiscidae. Het lichaam is wel langwerpig, maar wordt onderbroken tussen het halsschild en de dekschilden. Het halsschild heeft grillige groeven in de lengte richting. De poten zien er niet echt uit als zwempoten.  
Je vindt ze tussen de waterplanten. Maar ze kunnen ook uitstekend vliegen. Dat deed ook dit kevertje. Na de foto linksboven vloog hij weg. Het lukte me niet om het te fotograferen.

Foto's: 9-11-2011

Op 19 mei vlogen er een aantal door de tuin. Ze waren moeilijk te fotograferen, want ze waren voortdurend in beweging. Dit schreef ik een paar jaar geleden. Maar elk jaar verschijnen ze weer.

Als 70 % van de eitjes is gelegd, vliegen ze weg om zich vol te eten in struiken en bomen.(veroorzaken schade in boomgaarden) Daarna wordt de rest op een andere plaats gelegd. Ze komen vooral voor op zandgrond.  De larve of engerling leeft van de wortels van grassen. In oktober verpoppen ze zich, maar komen pas in mei te voorschijn.
Het is een kleiner familielid van de meikever.De spriet ziet er uit als een vorkje. Ze hebben ook beharing onder de kastanje bruine schilden.
Vliegtijd: mei-juni. Grootte 10 mm. 

Deze mestkever vond ik in april op de vensterbank, terwijl er nergens mest te vinden was.
Twee dagen later liep er nog een rond. Die staat wat duidelijker op de foto. Ze zijn ook op hondenpoep te vinden. En zijn prima vliegers. Een mannetje vanwege de grote hoorn en 2 kleinere ernaast op het kopschild. Een vrouwtje heeft die niet. 

Foto's 23-4-2008 en 27-4-2008

De linker mestkever (Genus Aphodius) redde ik uit een spinnenweb. Het is een ook een klein kevertje.  Er zijn enkele soorten, die er op lijken. Er zijn kleine verschillen bijv. de tekening op het schild.

Deze foto is een paar jaar later gemaakt. 27-3-2011

  Foto's 24-9-2008 Hier is hij weer vrij gelaten.

Grootte 8 - 10 mm.

  Foto 27-7-2011

Lengte: 10 - 14,5 mm. Eind mei tot half juli. Hij lijkt heel veel op de Hemicrepidius Hirtus. 

O.a. herkenbaar aan de haren op het halsschild, die naar voren groeien.  Zie detailfoto. Foto's 23-4-2011
 Midden april tot begin juni. 

Van af een foto is de soort niet te bepalen. Ik zag er in april een aantal in de duinen niet ver van mijn huis. Zie pagina duinen.  Foto 24-4-2010

Philonthus spec. Familie kortschildkevers (Staphylinidae) 

Een prachtig zwart glanzende kever van ongeveer 1 cm. Hij beweegt zich heel lenig. Foto 25-9-2011.

Quedius spec. Familie kortschildkevers (Staphylinidae) 

Ik vond hem op de grond onder een  vermolmd stuk hout. Er zijn in Midden Europa ongeveer 70 soorten van de onderfamilie Je vindt ze net als deze kortschildkever op de grond tussen de vergane bladeren. Lengte van deze kever ongeveer 8  mm. Foto's 30-3-2010

Anthobium atrocephalum, vroeger Lathrimaeum atrocephalum. Familie kortschildkevers (Staphylinidae) 

Dit kevertje van ongeveer 3, 4 mm herken je niet zo snel als een kortschildkever.  Foto 15-11-2010. 

Op deze foto zie je bij de wants (nabis) een andere kortschildkever. Dit is een Stenus spec Verder is hij niet te determineren. Er zijn 80 soorten in Nederland. Ze zaten samen in een kastanjedop. Begin maart 2009.

De meeste van de familie prachtkevers hebben een prachtige metaalachtige kleur. Er zijn meer dan 15.000 soorten op de wereld. De vorm is heel herkenbaar. (langwerpig, naar achteren smaller) De meeste leven in de tropen.
De larven zien er een beetje uit als een kikkervisje en leven onder de schors. Ze kunnen schade veroorzaken.

Dit is een Agrilus.  Vanaf een foto is hij niet verder te determineren. Maar volgens het boekje "De Nederlandse prachtkevers" van Oscar Vorst komen in de streek waar ik woon alleen agrilus angustulus [zwartbruin] en agrilus cyanescens [blauw] voor. Deze prachtkever zou dan een agrilus cyanescens moeten zijn. De larve van deze soort leeft in kamperfoelie. (bedankt voor de informatie Toon) 
Lengte 4 - 7 mm.

  Een paartje Foto 30-6-2010

Twee kleine kevertjes op de bloem van een stinkende gouwe. Ze doen zich te goed aan het stuifmeel en de nectar.
Ze zijn ongeveer vier millimeter lang. De eitjes worden in de bloemen van de braam en framboos gelegd. De larven leven dan in de vrucht. Vooral de frambozen kijk ik altijd na op fambozenwormpjes voordat ik ze opeet.
Ze verpoppen zich in de grond. De pop overwintert. Het kevertje leeft ongeveer drie maanden.
Er bestaat ook nog een Byturus aestivus, die er erg op lijkt. 
B. tomentosus heeft echter naar verhouding kleine ogen.
De onderste foto's zijn twee jaar later gemaakt. Arpil 2009.
   

Het was dit jaar (2009) niet gelukt om de soort te achterhalen. 
Jan cuppen bedankt voor je advies.

   

Grootte 4 - 5 mm.

Foto 17-4-2011

Ik kwam hem op de vensterbank tegen.
Kenmerken: Antennezetting en beharing op de poten met kenmerkende doorn aan de twee achterste poten. (bedankt Joke en Theodoor) Spec wil zeggen, dat je aan de hand van de foto's niet de precieze soort kunt zeggen.
Ze voeden zich uitsluitend met schimmels.

Deze kevertjes wonen in onze tuin in een dode stam van een appelboom. De mannetje zie je rondlopen terwijl ze zwaaien met de geveerde antennes. Bij de vrouwtjes is  de antenne gezaagd. 
De eitjes worden in de gangen in het hout gelegd.
In Nederland heb je ook de Ptilinus fusca. De mannetjes van deze soort hebben de antennes een kortere kam.

Length: 4 - 5,5 mm

Foto 21-5-2011 Grote afbeelding: mannetje. Andere: vrouwtje.

Er zijn weer heel wat soorten van deze kleine familie. Het zijn kleine, langwerpige, ovale kevertjes die 3 of 4 mm groot zijn. Vanaf een foto zijn ze niet makkelijk te determineren. Anapsis frontalis lijkt er op als ik naar afbeeldingen op google kijk.  
Je vindt ze op bloemen en dood hout. De larven ontwikkelen zich in rottenhout en vergane bladeren op de grond.

Ze lijken op de kevers van de verwante familie Mordellidae. Die zijn bekender. In Frankrijk zag ik er vele. 

Het kleurpatroon kan verschillen. De kevers eten stuifmeel en nectar.
Hij lijkt op de Anthrenus museorum en de tapijtkever (Anthrenus pellio)
Toen hij me zag, is hij naar de onderkant van de bloem gekropen. (moederkruid)
Grootte: 3 mm.

De harige larven eten droog organisch materiaal. En kunnen daarom in huis schadelijk zijn. Ze eten ook wollen stoffen. 
Eigenlijk zijn het aaseters, die in de natuur haren en veren eten. Je kunt ze dan ook in nesten en op dode dieren vinden.
Mensen van een museum zijn natuurlijk niet zo blij met het beestje. Vooral voor insectencollecties is hij heel schadelijk.
In 2009 zag ik er heel veel op het moederkruid. Het kunnen ook bovengenoemde familieleden zijn.