Misschien een ander soort, want er zijn er meer, die er op lijken. Gerris lacustris is de meest algemene in Nederland. 
Ze leven vooral van insecten, die in het water zijn gevallen. Maar ook van muggenlarven, die in het water leven. Net als de andere wantsen, die hier staan beschreven, heeft hij een scherpe zuigsnuit.
Ze zijn zwaarder dan het water, maar door de oppervlaktespanning zakken ze er niet door. De voorste poten zijn vangpoten, de middelste zijn roeipoten en de achterste zijn steunpoten. 
Ze kunnen ook vliegen.
De jongen lijken op de volwassen dieren. Maar dan kleiner. De volwassenen overwinteren.
                    
    

Ze staan veel hoger op hun pootjes, dan de schaatsenrijder, ze wandelen in rustig tempo over het water en blijven dichter bij de kant. Als kind dacht ik, dat het familie was van mijn wandelende takken.
Hij leeft van in het water gevallen insecten, muggenlarven en watervlooien.
Het volwassen beestje overwintert. Het vrouwtje hecht de 1 mm grote eitjes vast aan planten boven water. (enkele keren per jaar)

 

Het blijft een gek gezicht om hem op zijn rug als een roeiboot  onder het wateroppervlak te zien zwemmen. Beide namen zijn dus goed gekozen. Hij moet wel zo nu en dan boven komen om adem te halen.(d.m.v. een adembuis bij zijn achterlijf.) Verder bewaart hij lucht tussen zijn buikhaartjes. Op het land beweegt hij zich onhandig, maar hij kan wel weer prima vliegen. Zijn rug heeft dezelfde zilveren kleur als de buik van veel vissen.
Het is een echte rover. Hij eet muggenlarven, maar ook bijvoorbeeld kikkervisjes. Op zijn beurt moet hij weer oppassen voor padden en kikkers. Hij kan met zijn scherpe zuigsnuit steken.

Ik was op het moment van de foto niet in mijn beste humeur. Men had ´s nachts geprobeerd in te breken. Ze waren er vandoor gegaan, toen mijn vrouw niets vermoedend naar beneden was gegaan. Er was niets gestolen, maar ik moest wel het kapotte slot vervangen. 
Toen ik daar mee bezig was landde het bootsmannetje voor mijn voeten op de tegels. Ik heb toen toch maar snel de camera gepakt. Na een paar foto´s vloog hij weer weg. Ook dat leverde een mooie foto op.
Mijn dag was toch weer een beetje goed.

De jongen (nimfen) komen zonder vleugels uit het ei. Ze lijken wel al enigszins op een volwassen dier. Na een aantal vervellingen verschijnen de vleugels en gaan ze steeds meer op het volwassen dier lijken. We spreken over stadiums. Er zijn 5 stadiums.

Ik zat achter de computer te werken, toen ik wat voelde kriebelen. Het bleek een groene stinkwants (Palomena prasina) te zijn. Ik heb hem mee naar buiten genomen en foto's gemaakt. De naam kreeg hij, omdat hij een stinkende stof kan uitscheiden als hij wordt opgepakt. (Bij mij gelukkig niet) 
De onderste drie foto's van een groene stinkwants zijn in september gemaakt. Als nimf heeft hij twee weken lang in de zelfde plant (een nachtschade) gezeten. Omdat ik al genoeg foto's  had, heb ik hem met rust gelaten. 
Nu hij volwassen is, heb ik hem wel gefotografeerd. Lengte:12-14 mm.

Foto 24-4-2010. Parende groene stinkwantsen.

Terwijl ik fotografeerde, kwam er nog een aanwandelen. Ook deze wants kan iets vies uitscheiden bij verstoring. Hierdoor eten vogels hem niet voor een tweede keer. Hij laat het ook achter op bessen, waardoor deze oneetbaar worden. Hij leeft van bessen o.a die van kamperfoelie en bramen. Er moeten er dus niet te veel van in je tuin zitten. 
De harige larven vind je vaak bij planten, die bij de rozenfamilie horen.
De bessenwants is te herkennen aan de antennen, die lichte en donkere banden hebben.
Lengte:12-14 mm.
Hieronder een nimf.

Grootte 8 - 11 mm.

Je kunt ze vinden in loofbomen. Ze zuigen aan vruchten, maar het zijn ook rovers. Zelfs rozenkevers schijnen ze te eten.

Lengte 13 - 15 mm.
Juli - december.
Overwintert als larve.

De koolwants eet van kruisbloemigen en kan schadelijk zijn op kool. Hier zit hij op look zonder look. 
Je hebt ze met rode en met witte, lichtgele of lichtblauwe vlekken.
De wants met witte vlekken lijkt op de dovenetelwants.

Lengte 6, 7 mm.

De kleuren verschillen. Vaak zijn ze wat grijzer. Vandaar de naam. Ze leven in berken. De eitjes worden aan de onderkant van een berkenblad bevestigd. Het wijfje bewaakt de eitjes en verzorgt de jongen, die haar als jonge eendjes volgen. Het is een algemene soort.  

Hieronder enkele nimfen.

 Je moet hem niet verwarren met de berkenwants.Vooral als de zon er op schijnt, zijn de kleuren prachtig. Zie het verschil tussen beide foto's van het zelfde beestje. Hij komt op het gehele noordelijke halfrond voor. Opmerkelijk is, dat de berkenschildwants een soort antivries in het lichaam heeft, waardoor hij tijdens het overwinteren pas bij heel lage temperaturen bevriest. Ze leven in berken.
lengte: 9-11 mm.
Een grotere dubbelganger is de Acanthosoma haemorrhoidale.
Elasmostethus minor lijkt er nog meer op, maar komt alleen in Zuid-Limburg voor (op de Rode Kamperfoelie)
In juli 2008 zag ik deze nimf van een berkenschildwants. De rechter is van oktober.

   

Ook deze wants schijnt een stinkende stof te kunnen uitscheiden als hij wordt opgepakt

In struiken langs de bosrand. Vooral in meidoorns.Maar ook andere loofbomen als eik, berk en hazelaar
Lengte: 13 - 15 mm.
De volwassen wants overwintert.

Ook deze wants lijkt op de wantsen hierboven. Toch is hij goed herkenbaar door de rozerode markeringen op de rug. 

Vooral in de jeneverbes. Vandaar zijn naam.
Lengte: 9 - 11 mm.
De volwassen wants overwintert.

Op de andere foto's is hij goed zichtbaar. Maar op deze foto zie je, dat hij een goede schutkleur heeft.

Een kleine zwarte wants met een metallic glans. Langs het schild heeft hij een lichte rand. 
Hij lijkt op de Legnotus picipes. Je kunt ze uit elkaar houden door de vierkante inkeping aan de voorkant van de kop, die alleen de Legnotus limbosus heeft. Hij leeft op Walstro (Galium) bijvoorbeeld kleefkruid en Lievevrouwebedstro. 

Volwassenen: Het hele jaar
Lengte 4 - 5 mm

     Foto's 29-4-2010

Zowel nimfen als volwassenen overwinteren. 
Lengte 12 - 15 mm. 
Europa, Noord-Amerika.

Een wantsje, dat veel in onze tuin voorkomt. Hij is prachtig bruin gekleurd. De vleugels zijn doorzichtig.  Je ziet ze vooral in de buurt van berken.
Grondwantsen komen algemeen voor. Het is een grote familie van vaak donker gekleurde wantsen. Ze leven veel op de grond. Wat dat betreft is de Drymus hieronder een duiderlijker voorbeeld van de familie. De meeste soorten overwinteren als adult. Lengte: 4-6 mm. 

Nimfjes in verschillende stadiums. Ze leven van de zaden van de berk. 
  
In de herfst zie je ze vaak bij elkaar zitten.

Ik vond hem in oktober tussen de kastanjebladeren, die ik aan het vegen was. Hij probeerde wel weg te komen, maar vloog niet meteen op, zoals zijn bovenbuurman / buurvrouw.

In Nederland zijn er een aantal soorten, die er op lijken. Het zijn kleine verschillen. (kleur van antennes, poten en vleugellengte.) Deze soort heeft altijd lange vleugels. De antennes en poten zijn lichtbruin. De dijen van de voorpoten zijn heel dik.
Ze worden vaak op vochtige plaatsen gevonden, tussen de bladeren en mos op de grond. 

De volwassen wants overwintert. (Foto 2-11-09) Ze planten zich in het voorjaar voort. In juli, augustus verschijnt de volgende generatie.Lengte 4 - 5 mm
Hij wordt in heel Europa gevonden.

Er op lijkende soorten zijn: S. affinis, S. decoratus, S. grandis, S. pilosus, S. puberulus, S. thomsoni.
  

Ik had hem al een paar keer geprobeerd te fotograferen. Maar of hij maakte dat hij weg kwam of hij had bewogen, zodat het alleen maar een vaag stipje  was. Hij behoort tot de groep blindwantsen (Miridae). Dit zijn kleine wantsen. (blind omdat hun ogen niet uitsteken, zoals bij andere wantsen)
Hij zit natuurlijk op de brandnetel, maar komt ook op andere planten voor. In de tuinbouw (ook in kassen) wordt hij als schadelijk gezien. Onder andere worden genoemd: Braam, framboos, komkommer, paprika, gerbera, chrysant. Ik blijf het echter een mooi wantsje vinden.
Lengte: 3,5-5 mm. De adult overwintert.
Volgens Berend Aukema: De overwinterde vormen hebben een donker oranje tekening, de pas ontwikkelde hebber aanvankelijk een geelgroene tekening, die later donkerder wordt 

Ik had hem al eens een keer gefotografeerd als nimf. Zie foto.  
Het is een roofwantsje van  4 mm. Hij eet insecten als bladluizen en rode mijten. Hij kan snel lopen. Het kost dan ook wat geduld om hem op de foto te krijgen. 
Ze verwinteren als volwassen dier. Hij komt overal in Europa en leeft in loofbomen. Hier heb ik er een in een berk en een in een sierbes gefotografeerd.

Ik zag op internet een artikel, dat hij in Italië veel schade aan de groenten oplevert.   Hij overwintert als volwassen wants.

Joke van Erkelens bedankt voor je advies.

De onderste behaarde wants heeft een ander kleurtje.

Ze zijn variabel van kleur. Van groen naar bruin.

Eind zomer vind je de volwassen wantsen, die ook overwinteren.

De wants zuigt van verschillende planten sappen op en lust ook de nectar van de bloemen.
Ze komenvoor in Europa, Noord-Afrika, Klein-Azië.

Grootte: 6 - 7 mm. 

De eerste antenneleden zijn dikker dan de andere.
Kleur: groen tot roodbruin.
Op de foto zie je ook een Kleidocerys resedae.

Je vindt ze in iepen, maar ook in hazelaars en berken.

Augustus - oktober
Grootte: 9 -10 mm

Midden- en Noordeuropa. Zelden in het zuiden.

Een op een bloem van moederkruid, een op een ossentong en een op een bloem van de teunisbloem.
De lichte wants is een vrouwtje. De mannetjes zijn vaak wat donkerder.

Er is niet veel te vinden over deze wants.Ze schijnen op brandnetels voor te komen. Maar ze zitten ook op andere planten. De kleur is variabel. De dijen hebben onder en boven een zwarte streep.

Grootte: 3,5-5 mm

Europa.

Een slank wantsje met vreemd gevormde antennes. 
In juni heb ik de nimfen gefotografeerd. De volwassen wantsen zijn er van juli tot half september. De eitjes overwinteren.
Hij lijkt op de  Heterotoma merioptera. Maar die komt hier minder vaak voor.
Het diertje jaagt op luizen en andere kleine insecten, maar zuigt ook plantensap op.  

Grootte: 5 mm

Europa.

Hier zit de nimf echter op kattenstaart samen met snuitkevertjes (Nanophyes marmoratus), die op pagina "kevers" beschreven staan.
Mei - oktober.
Lengte: 5, 6 mm.

Hij komt veel voor in de buurt van berken.

Volwassen: juni-september
Lengte: 5, 6 mm.

Ik dacht eerst dat het een nimf was. maar het is een volwassen wants, die op een mier lijkt. Hij is herkenbaar door de band lichte haren, die over de voorvleugels loopt.
Hij wordt gevonden bij loofbomen als eik. Het is een rovertje, maar hij zuigt ook sappen.

Volwassen: Juli - okober
Hij overwintert als ei. De nimfen lijken op de wolwassen wants.

Lengte 4, 5 mm.

Harpocera thoracica  Familie blindwantsen (Miridae)
Ze lijken niet op elkaar, maar het zijn beide Harpocera thoracica. De linker wants op mijn horloge is het vrouwtje. De rechter is het mannetje. Bij het mannetje is het tweede antennelid verdikt. 
Deze foto's zijn gemaakt in mei. Dat is de maand, waarin je ze meestal ziet. Ze leven ongeveer een maand. Daarna moet je weer een jaar wachten voor je ze weer ziet. De larven ontwikkelen zich in twee weken.
Ze leven in eiken. Ze zuigen de sappen op, maar jagen ook op luizen.

Ik heb helaas nog geen duidelijke foto. Toen ik foto's wilde nemen begon het hard te waaien en de wants maakte daar gebruik van om er vandoor te gaan. Het is een mooi wantsje, dat ik nog maar één keer in de tuin heb gezien.
Hier zie je nog een paar foto's http://waarneming.nl/soort/photos/25094 

Hij wordt gevonden op de eik en lijkt op de M. beckeri. Hij voedt zich met sap van de eik, maar ook met kleine insecten.

Volwassen: Juli - okober.
Lengte ongeveer 7  mm.
    

Lengte 8 - 10 mm.
De volwassen wants overwintert.  Dan is de kleur bruin. In de zomer is hij groener.

Vanaf een foto zijn ze niet uit elkaar te houden. (verschil genitaliën.)  Ze komen beide voor op eiken.
Het is een bruinzwarte wants. De mannetjes zijn donkerder dan vrouwtjes. De bovenkant is bedekt met gouden haren. De dijen zijn donker.

Mei - augustus
Lengte tot 4 mm.

Een wantsje, dat op de gieter zat. (juni 2008)

Ik zie ze regelmatig in de tuin.  Het is een tamelijk harige wants.
Sommige zijn felgekleurd, andere lichtbruin of donker. 
Rhopalus subrufus  wordt vaak aangetroffen op de lage vegetatie (veel verschillende soorten planten) in bossen en struikgewas.
De volwassen dieren overwinteren.
Lengte: 7 mm

Het is een roofwants. Hij eet luizen, mijten, insecteneieren en andere insecten. Maar hij kan ook plantensappen opzuigen. Daar kan hij echter niet van leven. Ik vond hem in een bessenstruik. 

Hij wordt daarom gebruikt bij biologische bestrijding van schadelijke insecten van fruit.
Meer informatie.

Lengte: 3,5 - 4,5 mm
De volwassenen overwinteren.

Foto onder: Nimf Gewone bloemenwants (Anthocoris Nemorum) 5e stadium.

Foto onder: Nimf  Bloemenwants (Orius spec) 5e stadium.

Himacerus mirmicoides  Familie Nabidae.

De nimf lijkt op een grote mier en is ongeveer 7 - 9 mm. 
De volwassen wants lijkt op een Himacerus apterus. Alleen heeft die langere voelsprieten. Bij de Himacerus-mirmicoides zijn de voelsprieten korter of net zo lang zijn als het lichaam. Meestal hebben ze korte vleugels, maar soms zijn de vleugels wel volledig ontwikkeld.
Het zijn roofwantsen. Op de foto is de nimf op zoek naar een prooi. (allerlei insecten)
Ze overwinteren als volwassen wants. In juli, augustus kun je de larven vinden. 
Foto's volwassen wants (vrouwtje) 24 mei 2009.

Je mist de antennes, zoals bij de wantsen.Op foto's zijn de kleine antennes niet of bijna niet te zien. De vleugels zitten als een dakje over het lichaam. 
De voorvleugels kunnen zowel verhoornd als vliezig zijn. Net als wantsen zuigen ze het sap van planten op. De zuigsnuit steekt echter niet uit.
Ze kunnen goed vliegen, maar ook uitstekend springen. Er bestaan veel soorten en families.
Familie Schuimcicaden (Cercopidae) De larven leven als spuugbeestjes in een hoopje schuim. Omdat ze verspreid in de planten zitten, hebben planten er minder last van spuugbeestjes dan van bladluizen. Dat schuim is gemaakt uit eigen lichaamssappen. Er zijn daarom maar weinig dieren, die hem eten. 
Familie Spoorcicaden (Delphacidae) De familie herken je door een grote beweegbare spoor bij de achterpoten. Ze staan hier niet afgebeeld.
Familie Cicadellidae. De voorvleugels zijn zachter. Op de achterpoot zitten vele doorns.

  Spuugbeestje in een hoopje schuim

Hij ziet er wat minder stevig uit als zijn bovenbuurman.
Ik kom hem vooral tegen op de guldenroede.

Het patroon is heel variabel. Ze kunnen ook helemaal donker zijn. Ik dacht eigenlijk dat het een Aphrophora alni was, maar op waarneming.nl vond men het meer een philaenus spumarius. Helemaal zeker is het dus niet.

 Het kan wel 70 cm ver springen.  

Je vindt hem in rododendrons. Die heb ik sinds een aantal jaren niet meer in de tuin. Blijkbaar is de kardinaalsmuts een goede vervanger, want ik kom ze in juli alleen daar tegen. In de maanden daarna zie je ze ook wel op andere planten.
Hij springt en vliegt wat sneller weg, dan zijn bovenburen. Hij heeft ook een wat minder goede schutkleur. 
Oorspronkelijk komt hij uit Noord-Amerika. Omstreeks 1930 is hij naar Engeland ingevoerd. Daarna heeft hij zich in dertig jaar over heel Europa verspreid.